HistoriaMiasto i MieszkańcyGospodarkaTurystyka i rekreacjaSamorząd

 

Honorowi Obywatele Miasta Ostrów Mazowiecka

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z póżn. zm) do wyłącznej właściwości rady gminy należy nadawanie honorowego obywatelstwa gminy. Zgodnie z przepisami honorowe obywatelstwo miasta Ostrów Mazowiecka nadawane jest uchwałą Rady Miasta Ostrów Mazowiecka.

Dotychczas honorowymi obywatelami miasta zostali:

1. Giacomo Rota
2. Mario Imi
3. ks. prałat Józef Obrębski
4. prof. dr hab. Adam Czesław Dobroński
5. prof. dr hab. Andrzej Szujecki
6. prof. dr hab. n. med. Jan Dzieniszewski
7. prof. Andrzej Śliwowski


Giacomo Rota oraz Mario Imi otrzymali honorowe obywatelstwo miasta Ostrów Mazowiecka uchwałą RM z dnia 13.05.2003 r.


Pan Giacomo Rota jako burmistrz miasta Brembate di Sopra oraz Pan Mario Imi jako radny Rady Gminy Brembate di Sopra współuczestniczyli w zainicjowaniu idei nawiązania współpracy miast Ostrów Mazowiecka – Brmbate di Sopra. Wspólne działania samorządów lokalnych obu miast zaowocowały podpisaniem w 2001 r. Aktu Umowy Bliźniaczej Miast o współpracy: oświatowej, kulturalnej, gospodarczej oraz wymiany doświadczeń samorządów.

 

Ich osobiste zaangażowanie w urzeczywistnianiu idei zjednoczeniowych Europy pozwoliło samorządowi Miasta Ostrów Mazowiecka konsekwentnie nawiązywać do różnych aspektów funkcjonowania Unii Europejskiej oraz realizować zadania szerzące ideę stworzenia Europy Obywateli i poszerzenia Wspólnoty no nowe państwa.
Realizowane zadania w zakresie współpracy bliźniaczej prowadzą do silnej wspólnoty i przyjaźni między naszymi społecznościami, owocują pogłębianiem wzajemnej wiedzy o naszych odmiennych kulturach i tradycjach, podnoszą poziom edukacji młodzieży poprzez kontynuowane programy wymiany młodzieży gimnazjalnej.


Bezpośrednio uczestniczyli w realizacji zadań wynikających w umowy bliźniaczej, jednocześnie poszerzając ją o nowe elementy. Przekonywali włoski biznes o celowości inwestowania w Ostrowi Mazowieckiej, organizując i współorganizując misje gospodarcze włoskiego biznesu w naszym mieście. Współinicjowali również formę pomocy materialnej dla najlepszych maturzystów ostrowskich szkół średnich.
Nadanie honorowego obywatelstwa miasta Ostrów Mazowiecka Panu Giacomo Rota oraz Panu Mario Imi w momencie, gdy istotne wydarzenia kształtowały proces integracji europejskiej oraz decydowały o członkostwie Polski w Unii Europejskiej było uznaniem ich działań na rzecz idei zjednoczonej Europy, zbliżania naszych krajów, regionów i miast.

 

 

 

Ksiądz prałat Józef Obrębski
Otrzymał honorowe obywatelstwo Miasta Ostrów Mazowiecka uchwałą RM
z dnia 30.06. 2009 r.


Urodził się 19 marca 1906 roku w Skarzynie Nowym parafia Rosochate k/ Czyżewa. Gdy ukończył wiejską szkołę, rodzice wysłali go w roku 1917 na dalszą naukę do ostrowskiego gimnazjum. Był świadkiem rozbrajania Niemców na ostrowskich ulicach w listopadzie 1918r., w którym zresztą brali udział jego koledzy ze stancji. W roku 1925 przeniósł się do Wilna gdzie zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego. Dwa lata studiował filozofię oraz cztery – teologię. Święcenia kapłańskie otrzymał w wileńskim kościele św. Jana z rąk metropolity arcybiskupa Romualda Jałbrzykowskiego w roku 1932. Pracę duszpasterską rozpoczął w Turgielach k/Wilna, nieopodal majątku gen. Lucjana Żeligowskiego, z którym wkrótce się zaprzyjaźnił. Zajmował się nie tylko pracą duszpasterską. Krzewił również oświatę (także rolniczą), polską kulturę, wraz z parafianami założył teatr amatorski. Gdy w roku 1940 Wileńszczyznę zajęły wojska sowieckie, rozpoczęły się gwałty, mordy i prześladowania wszystkiego co polskie i katolickie. Ks. Obrębski niósł pomoc prześladowanym oraz ludziom, którzy nagle znaleźli się bez środków do życia. Podobnie było podczas okupacji niemieckiej. Prawdziwym cudem uniknął wtedy obozu lub nawet śmierci dzięki wstawiennictwu niemieckiego kapitana – Austriaka z Tyrolu. W Turgielach utrzymywał bliskie kontakty z polską partyzantką. Miał być nawet kapelanem w Wileńskim Zgrupowaniu AK, ale wypadki potoczyły się zbyt szybko. Znał osobiście gen. „Wilka” Krzyżanowskiego oraz innych dowódców AK na Wileńszczyźnie i był świadkiem ich podstępnego aresztowania przez Sowietów. Z uwagi na ogromny mir i poważanie jakim się cieszył wśród okolicznej ludności, władze sowieckie przeniosły go w roku 1950 do parafii w Mejszagole, ale i tutaj wkrótce stał się najwyższym autorytetem dla mieszkańców. W jego niedużym domku ukrywali się uciekinierzy z łagrów, wyrzuceni z Wilna polscy profesorowie, tutaj dożywali ostatnich swych dni sędziwi księża, dla których nie było miejsca w sowieckim „raju”. Ksiądz Obrębski przyjmował pod swój dach wszystkich krzywdzonych przez komunistyczny reżim, nie zważając na narodowość czy wyznanie. Ukrywał Polaków i Litwinów, księży katolickich, ale też i duchownego grekokatolickiego, a nawet Żyda, który przez jakiś czas grał w mejszagolskim kościele na organach. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości przeciwstawiał się narastającym waśniom polsko-litewskim i ponownemu zwalczaniu polskości na Wileńszczyźnie, tym razem przez Litwinów. Za wieloletnie zasługi w szerzeniu duchowości i podtrzymywaniu polskości na Wileńszczyźnie, został odznaczony Złotą Odznaką Orderu Zasługi RP oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W roku ubiegłym otrzymał pierwszą na Litwie Kartę Polaka. Ksiądz prałat zawsze bardzo ciepło wspomina okres nauki w naszym mieście i przyjaźnie jakie zawarł w Ostrowi w latach gimnazjalnych. W roku 2006 podczas wizyty ostrowiaków w Mejszagole, poprosił o tylko jedną pamiątkę z naszych stron, o garsteczkę ostrowskiej ziemi, którą chce zabrać ze sobą do grobu. Ksiądz prałat Józef Obrębski zmarł 7 czerwca 2011 r. w Mejszagole.


Uchwałą RM z dnia 22.11.2011 r. honorowe obywatelstwo miasta Ostrów Mazowiecka otrzymali: prof. dr hab. Adam Czesław Dobroński, prof. dr hab. Andrzej Szujecki,
prof. dr hab. n. med. Jan Dzieniszewski oraz prof. Andrzej Śliwowski.

 

Prof. dr hab. Adam Czesław Dobroński urodzony w Ostrowi Mazowieckiej 1 listopada 1943 r., dzieciństwo spędził w domu Podbielskich przy ul. Wileńskiej, a następnie jego rodzina przeniosła się na stację kolejową, ponieważ ojciec podjął pracę w PKP. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej Nr 2, a od 1957 r. do ostrowskiego Liceum Ogólnokształcącego. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości podjął studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1966 r. obronił pracę magisterską na temat polskich pociągów pancernych i zasilił szeregi kadry ostrowskiego Liceum. Od 1969 r. przebywał na studiach doktoranckich UW, a w 1972 r. – już jako doktor nauk historycznych (rozprawa o potencjale gospodarczo-militarnym Królestwa Polskiego przed I wojną światową) – przeniósł się do Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Habilitacja w 1981 r. „Infrastruktura guberni łomżyńskiej i obwodu białostockiego w latach 1866-1914”, stanowisko profesora nadzwyczajnego od 1991 r. Pełnił funkcje m.in. dziekana i dwukrotnie prodziekana Wydziału Humanistycznego, dyrektora Instytutu Historii. Poseł na Sejm z listy PSL w latach 1993-97, kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych (sekretarz stanu) w latach 1994-97. Od 1998 do 2007 sprawował mandat radnego sejmiku podlaskiego. Bez powodzenia kandydował m.in. w przedterminowych wyborach wojewódzkich w 2007 oraz w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009.
Członek wielu towarzystw naukowych, aktywny w życiu politycznym i społecznym, utrzymuje kontakty z Polakami mieszkającymi poza granicami RP. Historyk, regionalista, należy do Komisji Naukowej Encyklopedii Regionów Województwa Podlaskiego.
Jest popularyzatorem dziejów ojczystych, zwłaszcza Podlasia i Mazowsza Północno-Wschodniego, stale współpracuje z prasą, radiem i telewizją. Jego zainteresowania badawcze to: historia ziem północno-wschodnich Polski XIX-XX w. oraz historia wojskowości, a także losy Polaków poza granicami Polski.
Wdowiec. Ze związku ze SP. żoną Zofią z Rojków ma czworo dzieci. Obecnie zamieszkały w Białymstoku. Utrzymuje stałe kontakty z rodzinnym miastem i miejscowym LO. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1999).
Wybrane publikacje:
• Potencjał militarno-gospodarczy Królestwa Polskiego w latach 1907–1914, 1976
• Infrastruktura społeczna i ekonomiczna guberni łomżyńskiej i obwodu białostockiego w latach 1866–1914, 1981
• Ułani Grochowscy, Warszawa-Białystok, 1992
• Łomża w latach 1866–1918, 1993
• Szkice z dziejów wojska i walk w północno-wschodniej Polsce, 1996
• Losy Sybiraków, 1997
• Białystok. Historia miasta, Białystok, 1998
• Ostatni Prezydent II Rzeczypospolitej Ryszard Kaczorowski, 1999
• Jerzy Wiśniewski (01.01.1928–30.10.1983) (red.), 2000
• Białostoccy Żydzi 4 tomy (współautor), 1993–2002
Autor monografii Dzieje Ostrowi Mazowieckiej do 1914 roku. To wydawnictwo bardzo ważne dla Ostrowi, zawierające wiele nastrojów, anegdot i bardzo dużo nazwisk. To wynik wielu lat pracy autora nad publikacją, przeszukiwania archiwów, spisywania wspomnień Ostrowiaków. W książce znalazły się nieznane dotychczas, nowe wątki, które udało się odkryć. Promocja książki odbyła się w czerwcu 2007 roku, podczas Dni Ostrowi. Autor prezentując publikację, podpisywał ją i zachęcał mieszkańców miasta do włączenia się do pracy nad drugim tomem, dotyczącym dwudziestolecia międzywojennego.
Za szczególne zasługi w działalności na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego Ostrowi Mazowieckiej Burmistrz Miasta Ostrów Mazowiecka przyznał prof. Adamowi Dobrońskiemu Medal Burmistrza Ludwika Mieczkowskiego (2008). Otrzymał też medal okolicznościowy za uczestnictwo w życiu społecznym miasta, przyznany z okazji XX - lecia samorządu terytorialnego (2010).

 

Prof. dr hab. Andrzej Szujecki urodził się w 1929 r. w Stawiskach, powiat Kolno. Mieszkał w wielu miejscowościach, m.in. w Łomży, Katowicach, Warszawie oraz Ostrowi Mazowieckiej. W 1938 roku przebywał we Lwowie, gdzie uczył się w szkole im. Marii Magdaleny. Los nie szczędził Profesorowi dramatycznych przeżyć. Wywieziony przez organa sowieckie w 1940 roku ze Lwowa wraz z matką do Kazachstanu. Wyzwolenie z zesłania zawdzięczał utworzeniu w ZSRR Armii Polskiej generała Andersa. Z "nieludzkiej ziemi" wydostał się z rodzicami do Iranu, a następnie przebywał w Indiach i w Rodezji (południowo-wschodnia Afryka). Po rozmaitych przygodach, których wystarczyłoby do nakręcenia wieloodcinkowego filmu, powrócił z matką do Polski w sierpniu 1947 roku. W latach 1947/48 i 1948/49 uzyskał małą maturę i ukończył klasę I w liceum w Ostrowi Mazowieckiej. Był w tym czasie czynnym uczestnikiem życia sportowego i artystycznego, zaangażowany w pracy harcerskiej jako drużynowy Harcerskiego Oddziału Pożarniczego, zastępca hufcowego. Maturę uzyskał jako ekstern w Liceum im. A. Mickiewicza w Warszawie w 1949 r. Studia wyższe na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego ukończył w 1953 r. W 1962 r. Rada Wydziału Leśnego nadała mu stopień doktora nauk leśnych, a stopień doktora habilitowanego w 1966 r. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1974 r., a profesora zwyczajnego nauk leśnych w 1980 r. W 1989 r. został wybrany na członka korespondenta PAN. Jest także członkiem rzeczywistym Warszawskiego Towarzystwa Naukowego i członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Leśnego. Pracę zawodową rozpoczął w 1953 r. w Katedrze Ochrony Lasów SGGW, zajmując kolejno stanowiska od zastępcy asystenta do profesora. W latach 1984-87 był zastępcą sekretarza naukowego, początkowo w Wydziale II Nauk Biologicznych, później na Wydziale V Nauk Rolniczych i Leśnych PAN. W roku akademickim 1992/93 pracował także jako profesor w Wyższej Szkole Bankowości i Ubezpieczeń w Warszawie, wykładając ekologię. W okresie od 1 grudnia 1993 r. do 18 listopada 1997 r. był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Leśnictwa i Ochrony Środowiska. Członek rzeczywisty PAN.
Jako uczony jest specjalistą w zakresie entomologii i ekologii lasu. Szczególne sukcesy odniósł w poznaniu leśnej fauny glebowej, badaniu wpływów człowieka na ekosystemy leśne i rozwijaniu się metod leśnej inżynierii ekologicznej. Wychował 80 magistrów, 9 doktorów i 3 doktorów habilitowanych, obecnie już profesorów. Jest autorem 207 prac naukowych, popularno – naukowych, dydaktycznych i kierunkujących politykę leśną. Wśród nich wyróżnia się książka naukowa „Ecology of forest insect” (1987) oraz podręcznik akademicki „Entomologia leśna” (Warszawa 1996). Wyniki badań referował na licznych konferencjach krajowych i zagranicznych. Jego osiągnięcia naukowe zostały wykorzystane w praktyce leśnej (instrukcje ochrony lasu i hodowli lasu). Będąc wiceministrem doprowadził do opracowania „Polityki leśnej Państwa”. Stanowisko Polski wobec globalnych problemów leśnictwa i ochrony środowiska prezentował m.in. na światowym forum, na konferencjach. Był inicjatorem pierwszego po 70 latach kongresu Leśników Polskich (Warszawa 1997), gdzie wygłosił referat główny pt. „Leśnictwo a wyznania cywilizacyjne XXI wieku”.

 

Prof. dr. hab. n. med. Jan Dzieniszewski urodził się 9 czerwca 1934 r. w Ostrowi Mazowieckiej. Jego rodzina – tak ze strony ojca jak i matki – co najmniej od 200 lat zamieszkuje w Ostrowi. Ojciec – Antoni, organizator spółdzielczości na terenie Ziemi Ostrowskiej, matka – Czesława z Pęzińskich. W latach wczesnego dzieciństwa (1934-1939) mieszkał wraz z rodzicami w Różanie, gdzie ojciec prowadził sklep spółdzielczy na terenie jednostki wojskowej. Po wybuchu wojny (ojciec został powołany do wojska i uczestniczył w kampanii wrześniowej) wraz z matką wraca do Ostrowi.
W latach 1941-1946 uczęszcza do Szkoły Powszechnej przy ul. Małkińskiej, a następnie w roku szkolnym 1946/47 do klasy wstępnej Gimnazjum w Ostrowi. W roku następnym zostaje przyjęty (po reformie systemu nauczania i utworzeniu tzw. 11-latki) do 8 klasy liceum ostrowskiego. Maturę zdał w 1952 r. z wyróżnieniem i został przyjęty bez egzaminów wstępnych na studia medyczne w Akademii Medycznej w Warszawie. W latach 1952-58 studiuje na Wydziale Lekarskim tej uczelni. W 1958 r. rozpoczyna pracę lekarską i dydaktyczno-naukową jako asystent w Klinice Chorób Wewnętrznych Studium Doskonalenia Lekarzy w Akademii Medycznej w Warszawie, gdzie zdobywa specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych i w 1964 r. otrzymuje stopień doktora nauk medycznych.
W latach 1970-80 jest adiunktem, a następnie docentem w Klinice Gastroenterologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. W roku 1968 i 1975 odbył roczne pobyty naukowe we Francji (Institute Nationale de la Recherche Medicale, Marsylia). W 1974 r. uzyskuje stopień naukowy doktora habilitowanego, a w 1984 r. nadany przez Radę Państwa tytuł profesora. W latach 1970-80 pełnił funkcję dziekana Studium Medycyny Klinicznej w Centrum Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Od 1980 r. jest kierownikiem Kliniki Chorób Metabolicznych i Gastroenterologii Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie. W latach 1970-98 był wiceprezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Internistów Polskich, a od 1980 r. członkiem i wielokrotnie wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii. Jest również członkiem zagranicznym Francuskiego Towarzystwa Gastroenterologii. Osobisty lekarz Prymasów Polski: księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego i księdza kardynała Józefa Glempa. Pod jego kierownictwem wielu lekarzy uzyskało specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych i gastroenterologii oraz stopnie doktora i doktora habilitowanego nauk medycznych.
Głównym obszarem działalności naukowej jest patofizjologia i klinika chorób trzustki, zakażenie Helicobacter pylori i leczenie żywieniowe. Jest autorem lub współautorem 265 publikacji naukowych oraz redaktorem lub współredaktorem 11 monografii dotyczących gastroenterologii i żywienia. Od roku 1975 do 1985 redaktor naczelny czasopisma "Wiadomości Lekarskie". Członek Komitetu Żywienia Człowieka i Komitetu Patofizjologii PAN oraz członek zwyczajny V Wydziału Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką za Zasługi dla Warszawy, Złotą Odznaką za Zasługi dla Miasta Ostrowi Mazowieckiej, Medalem Akademii Medycznej we Wrocławiu. W roku 2000 nagroda Ministra Zdrowia za szczególne osiągnięcia w dziedzinie ochrony zdrowia. Znajomość języków: angielski, francuski.
Aktywnie uczestniczy w różnych działaniach na rzecz Ziemi Ostrowskiej. Był członkiem Rady Społecznej Szpitala w Ostrowi Mazowieckiej. W dowód zasług dla tutejszej ochrony zdrowia nadano jego imieniem Oddział Chorób Wewnętrznych w ostrowskim szpitalu. Jest żonaty, ma dwoje dzieci.

 

Prof. Andrzej Śliwowski - internista, od 1992 do 2002 roku kierownik Kliniki Medycyny Rodzinnej CMKP. Od 1973 r. ordynator oddziału chorób wewnętrznych Wojewódzkiego Szpitala im. W. Orłowskiego w Warszawie (ul. Czerniakowska) i równocześnie konsultant wojewódzki ds. chorób wewnętrznych ówczesnego województwa warszawskiego, którą to funkcję pełnił przez kilkadziesiąt lat. Prowadził unikalną dydaktykę. Na prowadzone pod jego kierownictwem kursy i szkolenia w ramach specjalizacji gromadzili się lekarze z całego kraju. Unikalne także były wydawnictwa pod jego kierownictwem (dla tych szkoleń i kursów). Położył ogromne zasługi dla Ziemi Ostrowskiej. Pod jego nadzorem bądź bezpośrednim kierownictwem uzyskiwało specjalizację większość lekarzy naszego miasta i powiatu. Prawie wszyscy lekarze medycyny rodzinnej z naszego miasta i powiatu uzyskali specjalizację w tej dziedzinie pod jego kierownictwem odbywając wcześniej w jego Klinice kursy i szkolenia.
Przez wiele kadencji członek Rady Społecznej tutejszego szpitala. W kierowanym przez jego oddziale, a później Klinice wielu pacjentów naszego miasta i powiatu uzyskiwało tam wysokospecjalistyczną terapię. I wielu pacjentów dosłownie było uratowanych.
Na przełomie wieków prowadził systematyczne szkolenia w tutejszym szpitalu, czego owocem było wydawnictwo książkowe – równie unikalna sprawa. W dowód zasług dla tutejszej ochrony zdrowia nadano jego imieniem nowo wzniesioną salę wykładową w szpitalu. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. W 2010 roku otrzymał medal "Zasłużonemu dla Szpitala w Ostrołęce”.